X
تبلیغات
روزنوشت و شعر
توی ده شلمرود حسنی تک و تنها بود حسنی نگو بلا  بگو موی بلند ناخن سیاه واه واه فلفلی قصه ها مرغاش را برداشت و رفت حسنی برای همیشه با داستانها ی کودکانه خداحافظی کرد و همسفر با گل آقا شد یاد بخیر و روحش شاد باد

منوچهر احترامی هم رفت

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387ساعت 21:0  توسط زهرا انجدانی  | 

 

 

 شب لباس جنگ به تن کرده بود و میخواست به جنگ روز برود خنجرش را برداشت ودر چشمان خورشید فرو کرد همه جای آسمان سرخ شده بود من پشت پنجره به تماشا غروب نشسته بودم به قول شازده کوچولو اخترک من آنقدر کوچک است که اگر  صندلی ات را کمی جلو بکشی میتوانی هر قدر دلت میخواهدغروب خورشید را نگاه کنی او به کنار من آمد جلوی صورتم ایستاد گفت ول کن این کتابها و این پنجره را دنیا را از دریچه چشمان من ببین و از آن لذت ببر گفتم پنجره چشمان تو دنیا را جز کثیفی چیزی دیگری نشان نمیدهد خسته شده ام ازاین حرفهای مسخره خسته شده ام از این دنیا از زندگی بدم می آیداز آفتاب بدم می آید وقتی دستانش را درون چشمانم میکند تا به من بفهماند که زندگی جریان دارد از توو همه دنیا بدم میآید دست او را گرفتم و به سمت خیابان هلش دادم وبه او گفتم که دیدن همراه با سقوت زیباست چون سعی میکنی همه چیز را در این سقوت ببینی بعد پنجره را بستم صدای ماشینها میآمد که داشتند در خیبان حرکت میکردند من کنار پنجره داشتم با خود فکر میکردم که چقدر خوب است که در این دنیا کشتن روح خودت جرم نیست و آدمهادر این کار به تو کمک میکنند..........................................................

                                                 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت 16:47  توسط زهرا انجدانی  | 

آفتاب داشت مثل همیشه سیر منظمش را تمام می کرد وبه سمت سیاهی پیش می رفت و من

همچنان بهراه خود دامه می دادم مانند آفتاب.تنها با یک شرط که من روز باشم تاراه ام را بین این

همه سیاهی گم نکنم زیرا این همه سیاهی مثل زنجیرهای دور سرم حلقه زده اند میخواستم

بین این همه سیاهی دنبال چشمه ی گسترده ای نور بگردم اما نتوانستم شاید حق من واقعا

بودن در جایگاه نقاط سیاه صفحه است...............................دیگر شب شده است باید

بروم................................................................          

                           

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اسفند 1385ساعت 0:8  توسط زهرا انجدانی  | 

                                           صدای گریه باران

                                                 در لبخند طلایی آفتاب می شکند

                                                           و آنگاه

                                  عکس رنگین کمان نیمی از آسمان را می پوشاند

                                          

                        

                                                            

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم دی 1385ساعت 10:56  توسط زهرا انجدانی  | 

صفحه پر از حرفهای خوب وبد است باز گشت به سا لهای زندگی قشنگ ترین خاطرات را به یادمان می

آورد . هنوز هم در که باز میکنم بو ی چایی های مانده دیشب از یادم نرفته عکس فلاکس قهوهای ات از

یادم نرفته صدای تسبیح تو را نمی شود از یاد برد  جای قدم های آرامت بر روی خاک مانده که با هر

قدمت صدها نفس می زدی نمی دانم تو به چه امید  قدم بر می داشتی. امسال هم بهار شد در هیچ

 جای این زمین خاکی گلهای سرمه ای چادرت نرویدند. 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم آذر 1385ساعت 21:23  توسط زهرا انجدانی  | 

در تاریکی سکوت های خلوت این کلاس وقتی که آفتاب از میان بافت های تن من می گذشت .

دامنش را روی سنگ فرش های این کلاس پهن می کرد و عکس پنجره کوچکی برروی زمین می افتاد

با صدای پای باد خاک روبهای کناره جاده از جا بر می خاست و آرزوهای من را همچون مولکول درون هوا 

با خود می برد شب شده است آسمان پر از آرزوهای یک پنجره کوچک....................................

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم آبان 1385ساعت 20:33  توسط زهرا انجدانی  |